నకిలీ సర్టిఫికెట్లతో లెక్చరర్లు? తెలంగాణలో 600 మందిపై ఆరోపణలు.. చదువుకున్నవారికే ఈ అన్యాయమా?

మగధ.. రాంచీ.. ఇంకా ఎన్ని యూనివర్సిటీలు?

ఈ వ్యవహారంలో మగధ, రాంచీ యూనివర్సిటీల పేర్లు వినిపిస్తున్నాయని జెట్టి శంకర్ ముదిరాజ్ ఆరోపిస్తున్నారు. వీటితో పాటు మరెన్నో యూనివర్సిటీల పేర్లతో పీజీ, పీహెచ్‌డీ సర్టిఫికెట్లు పొందిన అనర్హులు ఉన్నారని ఆయన చెబుతున్నారు.

అయితే ఇక్కడ ఒక కీలకమైన విషయం ఉంది. ఒక యూనివర్సిటీ పేరు ఉన్న సర్టిఫికెట్‌ను చూసి అది నకిలీదని వెంటనే తేల్చడం సాధ్యం కాదు. సంబంధిత యూనివర్సిటీ రికార్డులు, సర్టిఫికెట్ వివరాలు, నియామక సమయంలో సమర్పించిన పత్రాలు, అధికారిక ధ్రువీకరణ వంటి అంశాల ఆధారంగా మాత్రమే నిజానిజాలు తేలాలి.

అందుకే ఆరోపణలు వస్తే వాటిని ఆధారాలతో పరిశీలించాల్సిన బాధ్యత ప్రభుత్వానికి, సంబంధిత అధికారులకు ఉంటుంది.

సందేహం ఉంటే పరిశీలించాలి.

ఆరోపణ ఉంటే విచారణ చేయాలి.

తప్పు నిర్ధారణ అయితే చర్య తీసుకోవాలి.

నిజం అయితే ప్రజలకు స్పష్టంగా చెప్పాలి.

600 మందికి పైగా ఉన్నారనే ఆరోపణ

రాష్ట్రంలో 600 మందికి పైగా నకిలీ లేదా అనుమానాస్పద విద్యార్హతలతో లెక్చరర్లు ఉన్నారని జెట్టి శంకర్ ముదిరాజ్ ఆరోపించడం ఇప్పుడు పెద్ద చర్చకు దారితీసింది.

అయితే ఈ సంఖ్యకు సంబంధించి అధికారికంగా పూర్తి స్థాయి ధ్రువీకరణ అవసరం. ఆరోపణలో పేర్కొన్న సంఖ్య వాస్తవమా, అందులో ఎంతమంది సర్టిఫికెట్లు నిజమైనవి, ఎంతమందివి నకిలీవి, ఎంతమందిపై కేవలం అనుమానాలు మాత్రమే ఉన్నాయి అనే విషయాలు దర్యాప్తు ద్వారా తేలాల్సి ఉంటుంది.

అందుకే ఈ అంశాన్ని కేవలం ఒక సంఖ్యగా కాకుండా.. దాని వెనుక ఉన్న వాస్తవాన్ని వెలికి తీయాల్సిన వ్యవహారంగా చూడాల్సిన అవసరం ఉంది.

36 మందికి నోటీసులు ఇచ్చారా?

ఈ వ్యవహారంపై ప్రభుత్వం తాజాగా 36 మందికి నోటీసులు జారీ చేసిందని జెట్టి శంకర్ ముదిరాజ్ తెలిపారు.

అయితే నోటీసులు ఇవ్వడంతో సమస్య పరిష్కారం కాదని ఆయన ప్రశ్నిస్తున్నారు. నోటీసులు ఇచ్చిన తర్వాత వారి సమాధానాలు ఏమిటి? వారి సర్టిఫికెట్లను సంబంధిత యూనివర్సిటీలు ధ్రువీకరించాయా? సర్టిఫికెట్లు చెల్లుబాటు అవుతున్నాయా? నియామకానికి అవి సరైన విద్యార్హతలేనా? వంటి ప్రశ్నలకు సమాధానాలు రావాల్సి ఉందని ఆయన అంటున్నారు.

నోటీసు అనేది విచారణలో ఒక దశ మాత్రమే. దాని తర్వాత జరిగే చర్యలే అసలు విషయాన్ని స్పష్టం చేస్తాయి.

అనర్హులు దర్జాగా పాఠాలు చెబుతున్నారు” అనే ఆవేదన

ఈ వ్యవహారంలో అత్యంత బాధ కలిగించే అంశం ఇదేనని నిరుద్యోగ సంఘాల ప్రతినిధులు చెబుతున్నారు.

ఒకవైపు అర్హత ఉన్న నిరుద్యోగులు ఉద్యోగాల కోసం ఏళ్ల తరబడి ఎదురుచూస్తున్నారు. మరోవైపు అనర్హత లేదా నకిలీ సర్టిఫికెట్లతో ఉద్యోగాలు పొందినట్లు ఆరోపణలు ఎదుర్కొంటున్న కొందరు కళాశాలల్లో బోధనా బాధ్యతలు నిర్వహిస్తున్నారనే విమర్శలు వస్తున్నాయి.

మగధ, రాంచీతో పాటు మరెన్నో యూనివర్సిటీల పేర్లతో పట్టాలు పొంది.. ఆ అర్హతల ఆధారంగా నేడు కళాశాలల్లో దర్జాగా పాఠాలు చెబుతున్నారనే ఆరోపణలు నిజమైతే, అది విద్యార్థుల భవిష్యత్తుతో పాటు అర్హులైన నిరుద్యోగుల అవకాశాలపైనా ప్రభావం చూపే అంశంగా మారుతుంది.

చదువుకున్నవాడు ఉద్యోగం కోసం తిరుగుతుంటే..

చదవని వాడు కాదు.. చదివినట్టు చూపించుకున్నవాడు ఉద్యోగంలో కూర్చుంటే..

అది కేవలం ఒక ఉద్యోగం కోల్పోవడం కాదు.

అది చదువుపై నమ్మకాన్ని దెబ్బతీసే విషయం.

అది అర్హతపై నమ్మకాన్ని దెబ్బతీసే విషయం.

అది వ్యవస్థపై నమ్మకాన్ని ప్రశ్నించే విషయం.

విద్యార్థుల భవిష్యత్తు ఏమవుతుంది?

లెక్చరర్ అంటే కేవలం ఒక ఉద్యోగి కాదు. ఒక తరగతి గదిలో నిలబడి విద్యార్థులకు జ్ఞానం అందించే వ్యక్తి.

విద్యార్థులు తమ ఉపాధ్యాయుల మాటలను నమ్ముతారు. వారి నుంచి సబ్జెక్ట్ మాత్రమే కాదు.. విద్య విలువను కూడా నేర్చుకుంటారు.

అలాంటి వ్యక్తి విద్యార్హతలపైనే ప్రశ్నలు తలెత్తితే విద్యార్థులలో ఎలాంటి నమ్మకం మిగులుతుంది?

అయితే ఆరోపణలు ఎదుర్కొంటున్న ప్రతి వ్యక్తిని ముందుగానే నకిలీగా ప్రకటించడం కూడా సరైంది కాదు. అధికారిక విచారణ పూర్తయ్యే వరకు ఆరోపణలు ఆరోపణలుగానే చూడాలి.

అదే సమయంలో ఆరోపణలను పట్టించుకోకుండా వదిలేయడం కూడా సమంజసం కాదు.

విద్యార్థుల భవిష్యత్తు కోసం నిజానిజాలు త్వరగా తేలాలి.

నిరుద్యోగుల ఆవేదనను ఎవరు వింటారు?

ఉద్యోగం కోసం పోటీ పడే ప్రతి నిరుద్యోగి వెనుక ఒక కుటుంబం ఉంటుంది.

తల్లిదండ్రుల ఆశ ఉంటుంది.

ఏళ్ల చదువు ఉంటుంది.

కోచింగ్ కోసం ఖర్చు చేసిన డబ్బు ఉంటుంది.

పరీక్షల కోసం గడిపిన సమయం ఉంటుంది.

ఒక్క ఉద్యోగం కోసం వయసు దాటిపోకుండా ఎదురుచూసే ఆందోళన ఉంటుంది.

అలాంటి వ్యక్తి ముందు.. నకిలీ సర్టిఫికెట్లతో ఉద్యోగం పొందినట్లు ఆరోపణలు ఎదుర్కొంటున్న వ్యక్తి కనిపిస్తే కలిగే ఆవేదనను అర్థం చేసుకోవడం కష్టం కాదు.

అర్హతకు విలువ ఉండాలి.

నిజాయితీకి విలువ ఉండాలి.

చదువుకు విలువ ఉండాలి.

అదే ఒక ఆరోగ్యకరమైన ఉద్యోగ వ్యవస్థకు పునాది.

ప్రభుత్వం చేయాల్సింది ఏమిటి?

ఈ వ్యవహారంపై ప్రభుత్వం సమగ్రంగా విచారణ చేపట్టాల్సిన అవసరం ఉందని నిరుద్యోగ సంఘాలు కోరుతున్నాయి.

అనుమానాస్పదంగా ఉన్న సర్టిఫికెట్లను సంబంధిత యూనివర్సిటీలకు పంపించి అధికారికంగా ధ్రువీకరించాలి. నియామక సమయంలో సమర్పించిన పత్రాలను పరిశీలించాలి. విద్యార్హతలు నిబంధనలకు అనుగుణంగా ఉన్నాయా లేదా చూడాలి.

ఒకవేళ నకిలీ సర్టిఫికెట్లు సమర్పించినట్లు అధికారికంగా నిర్ధారణ అయితే, సంబంధిత నిబంధనల ప్రకారం చర్యలు తీసుకోవాలి.

అదే సమయంలో ఆరోపణలు ఎదుర్కొంటున్న వ్యక్తులకు తమ పత్రాలను సమర్థించుకునే అవకాశం కూడా ఇవ్వాలి.

నిజం బయటకు రావాలి.

అది ఎవరికైనా అనుకూలంగా ఉండొచ్చు.. ప్రతికూలంగా ఉండొచ్చు.

కానీ నిజం మాత్రం దాచిపెట్టకూడదు.

నోటీసుల తర్వాత ఏం జరుగుతుంది?

36 మందికి నోటీసులు ఇచ్చినట్లు జెట్టి శంకర్ ముదిరాజ్ పేర్కొన్న నేపథ్యంలో, ఇప్పుడు ప్రభుత్వం తదుపరి ఏ చర్యలు తీసుకుంటుందన్నదే కీలక ప్రశ్న.

వారి సర్టిఫికెట్లను ధ్రువీకరిస్తారా?

విచారణను పూర్తిచేస్తారా?

నిజంగా నకిలీ సర్టిఫికెట్లు ఉన్నట్లు తేలితే చర్యలు తీసుకుంటారా?

ఇలాంటి ప్రశ్నలకు సమాధానాలు రావాల్సి ఉంది.

ఇది కేవలం కొందరు ఉద్యోగుల విషయం కాదు. విద్యా వ్యవస్థలో పారదర్శకతకు సంబంధించిన విషయం.

చివరికి మిగిలే ప్రశ్న

ఒక విద్యార్థి పుస్తకం తెరిచి చదువుతున్నాడు.

ఒక నిరుద్యోగి తన సర్టిఫికెట్ల ఫైల్ పట్టుకుని ఉద్యోగం కోసం తిరుగుతున్నాడు.

ఒక తల్లి తన కొడుకు ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూస్తోంది.

ఒక తండ్రి తన కూతురు చదివితే జీవితంలో నిలబడుతుందని ఆశిస్తున్నాడు.

వాళ్లందరి నమ్మకం ఒక్కటే.

చదువుకు విలువ ఉంటుంది.

అర్హతకు గౌరవం ఉంటుంది.

నిజాయితీకి ఫలితం ఉంటుంది.

అయితే నకిలీ సర్టిఫికెట్లతో ఉద్యోగాలు పొందుతున్నారనే ఆరోపణలు నిజమైతే.. ఆ నమ్మకానికి ఏమవుతుంది?

అందుకే ఈ వ్యవహారాన్ని కేవలం “నకిలీ సర్టిఫికెట్ల వ్యవహారం”గా చూడకూడదు.

ఇది అర్హతకు సంబంధించిన ప్రశ్న.

ఇది నిరుద్యోగి భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన ప్రశ్న.

ఇది విద్యార్థుల భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన ప్రశ్న.

ఇది విద్యా వ్యవస్థపై ప్రజల నమ్మకానికి సంబంధించిన ప్రశ్న.

600 మంది ఉన్నారో.. అంతకంటే తక్కువమందో.. ఎక్కువమందో.. అధికారిక విచారణ తేల్చాలి.

కానీ నిజంగా నకిలీ సర్టిఫికెట్లతో ఉద్యోగాలు పొందిన వారు ఉంటే, వారిని మాత్రమే కాకుండా ఆ సర్టిఫికెట్లు ఎలా వచ్చాయి? వాటిని ఎవరు పరిశీలించారు? నియామక సమయంలో అవి ఎలా ఆమోదించబడ్డాయి? అనే ప్రశ్నలకు కూడా సమాధానం రావాలి.

ఎందుకంటే నకిలీ సర్టిఫికెట్ చేతిలోకి రావడం ఒక విషయం.

ఆ సర్టిఫికెట్ ఆధారంగా ఒక ఉద్యోగం దక్కడం మరో విషయం.

ఆ ఉద్యోగంలో కొనసాగడం ఇంకో విషయం.

ఈ మొత్తం వ్యవస్థలో ఎక్కడ లోపం జరిగిందో గుర్తించడం కూడా అంతే ముఖ్యం.

చదువుకున్నవాడు తన అర్హతను నిరూపించుకోవడానికి సంవత్సరాలు వెచ్చిస్తే.. అర్హత లేని వ్యక్తి నకిలీ పత్రాలతో అదే స్థానాన్ని పొందే పరిస్థితి ఉంటే.. అది ఒక్క నిరుద్యోగి గుండెను మాత్రమే కాదు, సమాజం మొత్తం నమ్మకాన్ని ప్రశ్నించే పరిస్థితి.

అందుకే ఇప్పుడు కావాల్సింది సంచలనం కాదు.

కక్ష కాదు.

ఎవరినైనా ముందుగానే దోషిగా నిలబెట్టడం కాదు.

కావాల్సింది ఒక్కటే — నిజం.

ఆ నిజాన్ని ఆధారాలతో బయటకు తీసుకురావాలి.

తప్పు చేసినవారు ఎవరైనా నిబంధనల ప్రకారం చర్యలు ఎదుర్కోవాలి.

తప్పు చేయని వారిపై అన్యాయం జరగకూడదు.

అర్హత ఉన్నవారి హక్కులు కాపాడాలి.

విద్యార్థుల భవిష్యత్తును రక్షించాలి.

అప్పుడు మాత్రమే ఒక నిరుద్యోగి తన సర్టిఫికెట్‌ను చేతిలో పట్టుకుని..

“నా చదువుకు విలువ ఉంది”

అని నమ్మగలడు.